Ես շատ հավանեցի Կոմիտասի այս բանաստեղծուտյունը: Այնտեղ պատմում էր աշնան մի օրվա տարբեր ժամերը:
Սա վաղ առավոտ է
Օրան, օրան,
Սարի վրա շար եկան։
Ծագեց առավոտ
Պաղեց, սառավ օդ։
Սա երեկո է
Տեղաց անձրև մաղ տալով,
Մարմանդ-մարմանդ,
Հոգնած տերև շաղ տալով։
Երկիր քուն դրավ,
Եվ թռչուն թռավ։
Իսկ սա գիշեր է
Մոխիր ամպեր ժիր եկա
Դալուկ-դալուկ, Սարի վրա ցիր եկան։
Հալեց աշուն օր
Կյանքիս սևավոր։




Աշուն էր անտառում: Ծառերից մեղմօրոր թափվում էին տերևները: Օրերը արդեն ցրտում էին, հորդառատ անձրևները գալիս ու ջրում էին ծառ ու ծաղիկ, խոտ ու բույս: Տերևները թափվել ու ծածկել էին ողջ անտառը: Առավոտյան ոսկեզօծ եղյամը ծածկել էր բոլոր տանիքները: Անտառում ոսկեզօծ աշուն էր տիրում: