Ես շատ հավանեցի Կոմիտասի  այս բանաստեղծուտյունը: Այնտեղ  պատմում էր աշնան մի օրվա տարբեր ժամերը: 

Սա վաղ առավոտ է

Սա երեկո է

Տեղաց անձրև մաղ տալով,
Մարմանդ-մարմանդ,
Հոգնած տերև շաղ տալով։
Երկիր քուն դրավ,
Եվ թռչուն թռավ։

Իսկ սա գիշեր է

                                                                                                                                                                                                                                 Մոխիր ամպեր ժիր եկա

Դալուկ-դալուկ,                                                                                                                                                                                                      Սարի վրա ցիր եկան։
Հալեց աշուն օր
Կյանքիս սևավոր։

Վաղ առավոտ

Սևուկ ամպեր վար եկան
Օրան, օրան,
Սարի վրա շար եկան։
Ծագեց առավոտ                                                                                                                                         Պաղեց, սառավ օդ։

Առավոտ

Գոռաց երկինք, բուք արավ,
Հևաց, հևաց.
Ծերուկ երկիր սուգ արավ։
Ճաքեց հեռուն ամպ,
Երկիր դողաց-բա՛մբ։