Ձկնիկը տեսավ առվին և ասաց:
-Բարև առու:
Առուն պատասխանեց՝
-Բարև ձկնիկ:
-Առու գիտե՞ս, որ այսօր Զատիկ է:
-Վա՛յ, լռիվ մոռացել էի:
-Ձկնիկ, ինչ լավ է, դու խանութում չես:
-Ինչու՞ առու:
-Որովհետև եթե խանութում լինեիր, քեզ մարդիկ կգնեին:
-Առու՛, միայն քո մտքով կարող են այդպիսի անիմաստ բաներ անցնել:
— Բայց ես, ոչմի վատ բան չասացի ձկնիկ,-պատասխանեց առուն,- ես ուղղակի քո մասին էի մտածում:
-Պետք չէ իզուր իմ մասին մտածել, էն էլ ինչ մի անիմաստ բան:
-Ես քեզանից նեղացա, որովհետև դու անիմաստ տեղը վեճ սարքեցիր:
-Նեղանում ես նեղացիր: Էդ ես վեճ չսարքեցի, այլ դու:
-Ինչի՞ ենք անմիաստ վեճ սարքել ձկնիկ:
-Գիտես ես գիտե՞մ առու:
-Մենք լռիվ մոռացանք, որ այսօր Զատիկ է,- միաժամանակ ասացին ձկնիկն ու առուն:
-Եվ պետք չէ անիմաստ վեճ սարքել,-ասաց ձկնիկը:
-Եթե մենք վեճ սարքենք, իրար թշնամի կդառնանք,- հավելեց առուն:
-Եվ ոչ միայն մենք առու, այլ բոլոր մարդիկ:
Ուղղակի պետք է միշտ ժպտալ և բարին կամենալ դիմացինի: