Գրաբար-Վարդան Այգեկցի

Վարդան Այգեկցի

                                                  Կտակ վասն գանձի

Իմաստասէր ոմն աղքատ ունէր ծոյլ որդիս եւ ի ժամ մահուն կոչեաց զորդիսն եւ ասէ.

 — Ո՛վ որդեակք, բազում գանձ կայ պահեալ ի հարցն իմոց յայգին մեր, իսկ զտեղին ոչ ցուցանեմ ձեզ, այլ որ աշխատի ևւ խորագոյն փորէ, նա գտանէ զգանձն:

Եւ յետ մահուն հօրն, սկսան որդիքն ջանալ մեծաւ աշխատութեամբ եւ խորագոյն վարէին, եւ ամէն մէկ իւրն ջանայր, զի ինքն գտցէ զգանձն:

Եւ սկսաւ այգին աճիլ եւ զօրանալ եւ ետ բազում պտուղ եւ ելից զնոսա գանձիւ:

Աշխարհաբար-Վարդան Այգեկցի

Իմաստուն աղքատ մի մարդ ուներ մի ծույլ որդի և մի ժամ եկավ մահին  կանչեծ որդուն ևասաց:

—- Ով որդյակս շատ գանձեր կան, որ փահել եմ մեր այգում և այն կվստահեմ  ձեզ նրա համր, որ աշխատեք և խորաը իմաստով մոտենաք այտ գանձին: Եվ սկսեցին ամեն մեկը աշխատել այդ այգին աճաչնել:

Եվ այգին սկսեց աճել, զորանալ և տվեց բազում փտուղներ:

Գրաբարյան օրեր

Կարդալ ավելին

Ոսկեհանդերձ եկար և միգասքող,
Տխուրաչյա աշուն, սիրած աշուն.
Տերևներիդ դանդաղ թափվող ոսկով,
Մետաքսներով քնքշաշրշյուն:
Նայվածներով խորին, եկար ներո՜ղ,
Եկար կրկին գերող, խորհրդավո՜ր.
Եկար հուշիկ, անչար ավաղներով,
Օրորներով ամենօրոր:
Քո արևին հատնող և քո երգին, երգին,
Եվ շրշյունիդ փափուկ, և բեկումիդ – ողջո՜ւյն.
Օ՜, հարազա’տ, սիրա’ծ, եկա՜ր կրկին,
Իմ քնքշագի՜ն աշուն…