Հոգիս ծովուն պես։ Այնքան պարզ, այնքան դյութիչ հրաշալի է երբ լսում եմ ծովի ձայնը։ Միայն լավ պատկերացումններ եմ ունենում։ Ծով ծովի ալիքները, որը լսելիս պատկերացնում եմ բնության վճիտությունը, պարզությունը։ Հենց ծովի կապույտին նայելուց չենք կշտանում, որովհետև նա պարզության խորհրդանիշ է ։ Իմ հոգին էլ է այդպես։ ՝Չեմ սիրում սուտը ծովի նման։ Սիրում եմ պարզություն։ Երբեմն ծովի ալիքների պես ալեկոծվում եմ բայց վնասատու չեմ ՝չեմ կարող ջրհեղեղ անել։ Ծովը հոգուս մեջ ինչ լավ է չէ հնչում։ Բայց միշտ չէ, որ ծովը պարզ ու բարի է։ Երբ ջղայնացավ նայիր կաող է չհացնել փոխչել։ Ախ- մարդիկ որոնք նման են բնության երևույդներին։ Բոլորրս ունենք ծովի հատկություններ։ Բայց մենք դրանք դարցնում ենք մռայլ և ամպոտ ծովափ, մեր թերություններով թերանալով և չդարցնելով առավելություն։ Իսկ մնացածը առավելությունը ավելի պարծենալով և ալիքները ագահաբար ավելի վեր բարձրացնելով։ Իմ փոքրիկ ու մաքուր հոգի — երբեմն մտածում են արդեն վատ հոգի ունեցողները՝․ ինչու այդպես դառձար։ Գուցե նրանք այնքան են ողողել իրենց ալիքները, որ խորտակվել են անդունդը։ Այս խոսքերը․․ Հոգիս այսօր ե՜րգ ունի ճի՛շտ ծովուն պես,
Եկուր լըսել՝ մինչև աչքերըդ թըրջին․․․։ Հոգին երգում է կանչում է մարդուն, որպեզի լավ արաքներ անի ծովի մաքրամաքուր ալիքների երգի հետ։ Ծովը երգում է հոգու ներսում։ Մարդ այնքան կլիսի կարտասվի։ Բացիր քո հոգու դիմաց ծով և գնա ծովի մեջ որպեսզի հոգիտ լինի ծովունի պես։