Իմ կարծիքով Տերյանը այն բանաստեղծներից էր որ անընթատ փնտրում էր իր իդեալին։ Եվ այս երեք կանանց մասին կարդալով իմ կարծիքով նա լիարժեք սիրել է Անթառամին, որի հետ այդպես ել չամուսանացավ։ Բայց նա մինջև իր կյանքի վերջ ծածուկ սիրահարված է եղել նրանա և նրա հետ շփվել է նամակագրությամբ։ Նրա երեք կանանց մասին կարդալուց հասկացա, որ տերյանի համար ամենան դա Անթառամն էր որով նա ոգեշնչվում էր ։ Նա Անթառամի շնորհիվ սիրում էր մնացած կանաց։ Ես կարդացի նրա նամակը ուղղված Անթառամին Սոնաի նամակից հետո և հասկացա, որ Տերյանը երկուսին էլ շատ սիրումէ ուղղակի Սոնան հանդիսանում էր Տերյանի համար որպես կին կամ սիրելի իսկ Անթառամը նրա երազների նրա բանաստեղծության մի էակ, որը կա կամ էլ չկա։ Կառանձնացնեմ մի մաս։
Ես տխուր եմ: Ես միշտ տխուր եմ լինում, երբ գալիս են տոների և համընդհանուր
ուրախությունների հանդիսավոր օրերը: Հիմա ես արև եմ ուզում, Անտենկա, ավելի շատ լույս,
երաժշտություն, գուրգուրանք….
Տխուր եմ, անսահման տխուր…Բայց ինչո՞ւ եմ գրում Ձեզ այս մասին: Ինչո՞ւ եմ վշտացնում Ձեզ
իմ այս տխուր խոսքերով…
Իմ կարծիքով նա այս խոսքերում ուզում է ասել, որ Անթառամը կփոխարներ Արևը կլռացներ իր մենակությունը։ Նա կարող է ուրխ էր բայց լիարժեք չէր որովեհտև մտովի իր բանաստեղծության տողերի մեջ էր որով պատկերացնում էր Անթառամին։ Նա կիսվում էր Անթառամի հետ ինչպես ինքը իր հետ։



