
Սիրադեղյանը այս պատմվածքով ընդգծում է, թե ինչպես է հասարակությունը հաճախ անտեսում այն մարդկանց, ովքեր լուռ և անդուլ աշխատում են՝ ապահովելու իրենց ընտանիքների բարեկեցությունը։ Վարոսի կերպարը ներկայացվում է որպես «ոսկի մարդ»՝ ոչ թե իր նյութական հարստությամբ, այլ իր մարդկային արժանիքներով։ Սակայն նրա մահից հետո պարզվում է, որ այդ արժանիքները չեն գնահատվել։
Պատմվածքը նաև անդրադառնում է մահվան և հիշողության թեմաներին՝ ցույց տալով, որ մարդիկ հաճախ սկսում են գնահատել ուրիշներին միայն նրանց կորցնելուց հետո։ Սա հասարակության ինքնաքննադատություն է՝ հորդորելով մեզ վերանայել մեր վերաբերմունքը մերձավորների նկատմամբ
«Ոսկի մարդը» պատմվածքը հուշում է այն մասին, որ պետք է գնահատել մարդկանց իրենց կյանքի ընթացքում, ոչ թե միայն մահից հետո։ Սիրադեղյանը մեզ հիշեցնում է, որ յուրաքանչյուր մարդ ունի իր արժեքը, և մեր պարտքն է ճանաչել ու գնահատել այն ժամանակին։