Թեմա՝ «Օսկար»

Գրախոս՝ ընթացքի մեջ է

Սահիկաշարը տեսեք՝ ներքևում

Օսկար

Այս պատմությունը կնոջ մասին է, ով երազում էր հեքիաթային երջանկության մասին՝ արքայազնի, գեղեցիկ դղյակի և սիրո, սակայն իրական կյանքը նրան բերեց հոգնածության, կենցաղային միապաղաղության և հոգեկան ճնշման մեջ։ Նա կորցրել է ինքնությունը՝ զբաղվելով միայն ընտանիքով ու տնային գործերով, և այդ ամենի արդյունքում հայտնվում է հոգեբույժի մոտ։ Վերջում կինը կարծես հաշտվում է իր իրականության հետ՝ պատկերացնելով, թե ինքը ու հոգեբույժը ապրում են խաղաղ, մաքուր դղյակում, որտեղ կարող է լինել ազատ ու չսանրել մազերը։

Փիսոները։ Բեսիկ Խարանաուլի

Պատմվածքը շատ հուզիչ է և խոսում է կարեկցանքի, ընտելանալու և աննկատ սիրո մասին։ Սկզբում մարագը ներկայացվում է որպես անպետք և քանդման ենթակա մի վայր, սակայն երբ այնտեղ հայտնվում են կատվի ձագերը, հերոսների վերաբերմունքը փոխվում է։ Նրանք, ովքեր երբեք չեն սիրել կատուներ, սկսում են զգալ ջերմություն և պատասխանատվություն այդ փոքրիկ կենդանիների հանդեպ։

Փիսիկները քիչ-քիչ դառնում են բակի ու տան մի մասը՝ անկախ նրանից, որ «ապօրինի» են ծնվել։ Վերջում, երբ ձմեռ է լինում և մենակությունը ավելի սուր է զգացվում, մայրը բացում է դուռը նրանց առաջ։ Սա ցույց է տալիս, որ կյանքում նույնիսկ ամենափոքր ու անսպասելի բաները կարող են լցնել մեր սրտերը ջերմությամբ։

Պատմվածքն ընթերցողին հիշեցնում է՝ երբեմն կարեկցանքը սկսվում է այնտեղ, որտեղ առաջինը՝ մերժումն էր։

Չորս անգամ մեռած։ Թեա Թոփուրիա

Այս պատմությունը Գաբրիելի մասին է՝ մի մարդու, ով արդեն չորս անգամ մահացել է, բայց շարունակում է կենդանանալ։ Նրա հոգին հանդերձյալ աշխարհում մերժվում է, քանի որ ասում են՝ մեծ մեղք է գործել, բայց ոչ ինքը, ոչ էլ ուրիշները չեն հիշում՝ ինչ մեղք։ Գաբրիելն ապրում է տանջանքով՝ փորձում է հիշել, խնդրում է մարդկանց, որ ներվեն իրեն, նույնիսկ երբ չգիտեն, թե ինչի համար։

Նրա ցավը ավելի խորն է դառնում, երբ տեսնում է՝ մյուսները մահանում են, իրենց խաղաղությամբ հանգչում, իսկ ինքը վերադառնում է մենակ ու մերժված։ Նա անգամ պատրաստ է վառվել, միայն թե այլևս չկենդանանա։ Տեր հայրը խորհուրդ է տալիս «իրեն ձևացնել փոխված մարդ», սիրել կյանքն ու մարդկանց, որպես ապաշխարություն։ Վերջում Գաբրիելը հրապարակավ ներում է խնդրում ողջ գյուղից՝ չգիտակցված մեղքի համար։

Այս պատմությունը շատ խորիմաստ է․ այն խոսում է մեղքի, ապաշխարության, ներելու, սիրո և մարդկային հոգու փնտրտուքի մասին։ Գաբրիելը դառնում է մարդու խորհրդանիշ, ով իր ամբողջ կյանքում ապրում է ներողամտության կարիքով՝ չիմանալով՝ ինչի համար։

Որո՞նք էին ՀՀ ձեռնարկած առաջին դիվանագիտական քայլերը։ Ո՞ր երկրների և կառավարությունների հետ դիվանագիտական հարաբերություններ ուներ ՀՀ-ն։ Ժամանակաշրջանի նշանավոր ի՞նչ հայ դիվանագետների կարող եք ներկայացնել։

1918 թ․ հռչակվելուց հետո Հայաստանի Հանրապետությունը սկսեց դիվանագիտական կապեր հաստատել, որպեսզի միջազգային ճանաչում ստանա։ Առաջին քայլերից էր պատվիրակություն ուղարկել Եվրոպա՝ ներկայացնելու Հայաստանի շահերը։

ՀՀ դիվանագիտական հարաբերություններ ուներ՝ Գերմանիայի, Օսմանյան Թուրքիայի, Անգլիայի, Ֆրանսիայի, Վրաստանի, Ադրբեջանի հետ։

Նշանավոր դիվանագետներն էին՝ Ալեքսանդր Խատիսյան, Հովհաննես Քաջազնունի, Ավետիս Ահարոնյան։

• Ինչո՞ւ սրվեց հայ-վրացական հարաբերությունները 1918 թ․ վերջին։ Ի՞նչ լուծում ստացավ հայ-վրացական հակամարտությունը։ Ներկայացրե՛ք հայ-վրացական հարաբերությունները 1920թ․ ընթացքում։

Հայ-վրացական հարաբերությունները սրվեցին Լոռու և Բորչալուի շրջանների համար մղվող պայքարի պատճառով։ Երկու պետություններն էլ իրենցն էին համարում այդ տարածքները։ Այս պատճառով 1918 թ․ դեկտեմբերին սկսվեց կարճատև պատերազմ։

Խնդիրը լուծվեց Անգլիայի միջնորդությամբ․ Լոռին դարձավ չեզոք գոտի։

1920 թ․ ընթացքում հարաբերությունները մնացին սառը։ Վրաստանը չաջակցեց Հայաստանին, երբ այն հայտնվեց ծանր վիճակում՝ պատերազմների և հարձակումների պատճառով։

• Որո՞նք էին հայ-ադրբեջանական լարված հարաբերությունների պատճառները։ Վերհանե՛ք հայկական զորքի խաղացած դերը Բաքվի 1918 թ․ հերոսական պաշտպանության ժամանակ։ Ինչպե՞ս զարգացան իրադարձություններն Արցախում և Զանգեզուրի համար պայքարում։ Ինչո՞ւ Անդրանիկին չհաջողվեց իր զորամասով մտնել Արցախ։ Ի՞նչ ընթացք ստացավ հայ-ադրբեջանական հակամարտությունը Ադրբեջանի խորհրդայնացումից հետո։ Ո՞ր համաձայնագրով դադարեցին ռազմական գործողությունները Խորհրդային Ռուսաստանի և ՀՀ զինված ուժերի միջև։ Գնահատե՛ք Գարեգին Նժդեհի դերը Զանգեզուրի ինքնապաշտպանության գործում։

Հայ-ադրբեջանական լարված հարաբերությունները պայմանավորված էին Արցախ, Զանգեզուր և Նախիջևան տարածքների նկատմամբ վերահսկողությամբ։ Երկու պետություններն էլ այդ շրջաններն իրենցն էին համարում։

1918 թ․ Բաքվում հայկական զորքը, հիմնականում Դրոյի և Բակունցի հրամանատարությամբ, հերոսաբար պաշտպանեց քաղաքը թուրքական հարձակման դեմ՝ փրկելով բազմաթիվ հայեր։

Արցախում տեղի հայերը պայքարում էին, որ միանան Հայաստանին։ Զանգեզուրում նույնպես հայերը դիմադրություն ցույց տվեցին ադրբեջանցիներին։

Անդրանիկը փորձեց օգնել Արցախին, սակայն անգլիացիները կանգնեցրին նրան՝ ասելով, որ նոր բախումներ չպետք է լինեն։

1920 թ․ ապրիլին Ադրբեջանը խորհրդայնացվեց։ Դրանից հետո հայ-ադրբեջանական զինված բախումները սկսեցին նվազել։

Ռազմական գործողությունները Հայաստանի և Խորհրդային Ռուսաստանի միջև դադարեցին 1920 թ․ նոյեմբերի 29-ին, կնքված համաձայնագրով։

Գարեգին Նժդեհը մեծ դեր ունեցավ Զանգեզուրի պաշտպանությունում։ Նա կազմակերպեց տեղական ուժերը, պաշտպանեց շրջանները և թույլ չտվեց, որ Զանգեզուրը անցնի Ադրբեջանին։

Պատրաստվե՛ք դաս-քննարկման՝
Թեման՝ Հետխորհրդային տարածաշրջանի հակամարտությունները և դրանց կարգավորման խնդիրները

Առաջադրանք.
Քննարկման արդյունքները լուսաբանե՛լ բլոգում /բլոգային աշխատանք/.

Խորհրդային Միության փլուզումից հետո տարածաշրջանում առաջ եկան մի շարք հակամարտություններ, որոնց հիմնական պատճառներն էին ազգությունների ինքնորոշման ձգտումները, սահմանային վեճերը և ուժային վակուումը։ Այս հակամարտություններից հիմնականներն են Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտությունը Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև, Վրաստանի տարածքում Աբխազիայի և Հարավային Օսիայի անջատողական շարժումները, Մոլդովայի՝ Պրիդնեստրովյան հակամարտությունը և Կենտրոնական Ասիայի սահմանային լարվածությունները։

Այս հակամարտությունների կարգավորումը բարդ է, քանի որ գործընթացին խանգարում են մեծ պետությունների՝ մասնավորապես Ռուսաստանի, Թուրքիայի և Արևմուտքի շահերը։ Միջազգային կազմակերպությունների միջնորդությունը հաճախ արդյունավետ չէ, իսկ տեղում կողմերի միջև բացակայում է վստահությունը։

Խաղաղ կարգավորման համար անհրաժեշտ է կողմերի պատրաստակամություն՝ երկխոսության, փոխզիջումների և մարդու իրավունքների պաշտպանության նկատմամբ։ Միայն այդպես հնարավոր կլինի տարածաշրջանում ստեղծել կայունություն և երկարաժամկետ խաղաղություն։