Hello, I’m Laura, today I’ll talk a little about myself.
I am a cheerful and light person. I love everything that has something positive in it. I don’t like conflicts, I’m a calm person. I am a teenager and I am happy because it is a very interesting period for me.

Let me talk about my future plans

I have already decided my profession., it is related to art. I want to become a graphic design. It is a profession that gives endless opportunities thanks to which you can change everything in the world . I really like to paint those colors, the world I enter is simply a miracle. I have many big plans related to my profession, which I don’t like to talk about, moreover, I am already working, and the result will be seen in the future.

My activities

I go to athletics, which gives me energy. I like sports very much, it probably comes from my genes. I like it when I am busy with training, that way I become more active.

I love my school and my friends. Our school has a lot of advantages and some disadvantages. Here we travel, we go on interesting trips, the lessons are very interesting. I really like to travel with my friends when you are away from home and become independent, spent time with your friends. I have many interesting hobbies that I discovered thanks to school, bacause it gives you a chance to understant what you really want to do in your future life․

I forgot to say that I also love Italy very much. Italy is my dream. I also know very good Italian, I can speak, read and write, also communicate in that language and I am sure that I will go there. Well, as you can see, I am very close to my dream. Well, I already told about myself.

Մարտի 13

Եղիշե Չարենց 130

Եղիշե Չարենցը (Եղիշե Սողոմոնյան) ծնվել է 1897թ. մարտի 13-ին, Կարսում: Երկար տարիներ Չարենցի ծննդյան վայրը գիտնականների և բանասերների վեճի առարկա էր, որովհետև նրա թղթերում պահպանվել էր պարսկական մի անձնագիր, որտեղ նշված էր, որ նա ծնվել է Պարսկաստանի Մակու քաղաքում: Բանն այն է, որ 1919թ. Չարենցը իր ընկերոջ` Գևորգ Աբովի հետ մեկնում է Կարս` նորաբաց հայկական դպրոցներում ուսուվչությամբ զբաղվելու: Բայց քանի որ Հայաստանի Հանրապետության օրենքի համաձայն զինապարտներին չէր թույլատրվում ուսուցչությամբ զբաղվել, նրանք, օգտագործելով Չարենցի հոր` Աբգար աղայի կապերը, ձեռք են բերում պարսկական անձնագրեր:

Իրականում, Չարենցի ծնողները Պարսկաստանի Մակու քաղաքից էին և, համաձայն բանաստեղծի ավագ եղբոր` Սերոբի վկայության, Սողոմոնյանների ընտանիքը 1883թ. տեղափոխվում է Էրզրում, այնուհետև` Կարս: Չարենցի հայրը` Աբգար աղան և մայրը` Թեկղի (Թելլի) Միրզոյանը ունեին չորս որդի և երեք դուստր: Կարսում նրանց ընտանիքն ապրում է տարբեր թաղամասերում` «Բերդի տակ», Ալեքսանդրովսկայա փողոցում, Երկաթե կամուրջի մոտ, Սուկափի թաղում և այլուր: Աբգար աղան առևտրական էր. Կարսում ուներ բավականին մեծ խանութ և զբաղվում էր գորգերի առևտրով: Նա խիստ, աստվածավախ և օրինապահ մարդ էր: Եղել էր Երուսաղեմում, որի համար նրան կոչում էին նաև «հաջի»:

Չարենցի եղբայր Սերոբը հոր հետ առևտրով էր զբաղվում և ապրում է մինչև ծերություն, իսկ Գեղամը` 1937թ. ստալինյան բռնությունների զոհերից է: Քույրերից Աննան բնակվում էր Երևանում, իսկ Աշխենը, ով փոքր տարիքում ծաղիկ հիվանդությունից կորցրել էր տեսողությունը, եղբոր` Գեղամի հետ բնակվում էր Լենինգրադում: Չարենցի մյուս քույրը` Մարիամը իր ընտանիքի հետ զոհվում է Մեծ եղեռնի տարիներին:

20-րդ դարի սկզբին Կարսում կային մի քանի ուսումնական հաստատությունների. եռամյա ուսումնարանը, որը գործում էր 1880թ.-ից, կաթոլիկ եկեղեցական-ծխական ուսումնարանը, քաղաքային մեկդասյա դպրոցը, Ջամբազյանի երրորդ կարգի մասնավոր դպրոցը և 1905թ.-ին բացված լուսավորչական եկեղեցուն կից ծխական դպրոցը: Չարենցն իր սկզբնական կրթությունը ստանում է Ջամբազյանի դպրոցում: 1908-12թթ. պատանի Եղիշեն սովորում է Կարսի ռեալական դպրոցում:

1912թ. Թիֆլիս լույս տեսնող «Պատանի» ալմանախում տպագրվում է Չարենցի առաջին բանաստեղծությունը: Չարենցը շատ ընթերցասեր էր և օրվա մեծ մասը կարդում էր: Թեև Կարսը գավառական փոքր քաղաք էր, սակայն գրական-հասարակական կյանքը բավականին աշխույժ էր, որի վկայությունը գրախանութների, գրադարանների, տպարանների և զգալի թվով ուսումնական հաստատությունների առկայությունն էր: Ընկերներից մեկը մի հատկանշական դրվագ է հիշում Չարենցի մասին. «… Հայրը` Աբգար աղան, փող էր տվել, որ Եղիշեն կոշիկ առնի, իսկ որդին, առանց երկար-բարակ մտածելու, այդ գումարով գրքեր առած եկավ տուն:

— Տո, դու խելքդ հացի հետ ես կերե՞լ,— զայրացավ հայրը: — Բոբի՞կ պիտի ման գաս: Եղիշեն ձայն չհանեց, բայց հետո, երբ դուրս եկանք ու գնում էինք մեր տուն, ճանապաչհին ասաց. — Լավ է մարդ ոտքից բոբիկ լինի, քան թե` խելքից»:

Չարենցյան դաս-կարդում ենք, պատմում, անգիրներ՝ ձեր ընտրությամբ, լավ պատրաստվեք։

Ութնյակններ Արևին

Նետե՜լ է երկաթե մի ձեռք
Դեպի վեր ոսկի մի ծնծղա.
Բռնկվել է ոսկի ծնծղան,
Դարձել է արնածոր մի վերք։
Վառվել է երկնքում հակինթ
Ու ծորում է արյունը յուր կեզ,—
Զոհվե՜լ է երկնքում վճիտ.—
Ինչքան լա՜վ է հատնումը հրկեզ.․․

Ինչ որ լավ է՝ վառվում է ու վառում,
Ինչ որ լավ է՝ միշտ վառ կմնա.
Այս արև, այս վառ աշխարհում
Քանի կաս՝ վառվի՛ր ու գնա՛։
Մոխրացի՛ր արևի հրում,
Արևից թող ոչինչ չմնա, —
Այս արև, այս վառ աշխարհում
Քանի կաս՝ վառվի՛ր ու գնա՛։

Ինչպես շոգ, ճնշող ոսկի,
Բրոնզեձույլ, հասուն, հոսուն-
Արևի տապն է հոսում,
Ինչպես շոգ, ճնշող ոսկի։
Ախ, հոգիս մի նոր խոսքի
Արևոտ շունչ է կիզում-
Ինչպես շոգ, ճնշող ոսկի,
Բրոնզեձույլ, հասուն, հոսուն։

Արնակեզ, սուր մի նիզակ
Զարկեցի ալ վահանիդ,-
Աշխարհքում էլ ինչ կանի
Իմ հոգին փառք ու պսակ։
Դու արև, վառ մի նշան,
Իմ հոգուն գամված մի նիշ․-
Միայն դո՛ւ, լույս ու շուշան-
Եվ չկա ոչ մի ուրիշ։

Կարծես ես ճամփա եմ ընկել
Երկնքի դաշտերում կապույտ
Ու գնում եմ, զվարթ ու անփույթ
Եվ ունեմ լուսե մի ընկեր։
Նա և՛ կին է, և՛ քույր, և՛ հոգի,
Այրվում և այրում է խենթ․
Խառնվել եմ կյանքին ամենքի-
Եվ իմ կյանքը հրա՛շք է ու տենդ։

Փայլում են ոսկի սվիններ,
Պսպղում է ոսկի մի վահան,
Ոսկեդեմ արևի վրա
Փայլում են ոսկի սվիններ։
Ախ, ինչ լավ է զինվել ու զինել
Արևով, արյունով,- ահա
Ոսկեդեմ արևի վրա
Փայլում են ոսկի սվիններ։

Միայն խմիր արեգակի բույրը ջինջ,-
Արև՜ դարձիր — արևահամ — ամոքիչ։
Ուրիշ ոչինչ չի կամենա սիրտը իմ,-                                                                                                      Ողջը — հրին, արնանման արևին
Սուր սվիններ, բուրմունք ու սեր, երգ ու գույն,
Տենդը արյան — արևահամ խնդություն
Ու նժույգներ, ոսկի ու ծափ, կանչ ու ճիչ,-                                                                                                Ով է քեզ պես արևահամ — ամոքիչ․․․

Իմ կարծիքով Չարենցը արևին նմանեցնում էր կնոջ որը վառվում է իր կարոտից այնքան նուրբ է այնքան բարի ևն կա և չկա։ Նա կարծես այս ութնյակնները կես կատակ կես լուրջ գրած լինի։ Նա կարծես գրել է բայց այնպես, որ չի հավատում իր գրածին։

14.11-22.11

Читаем роман Ф.М.Достоевского «Белые ночи»(Ночь первая)

Домашнее задание

1.Пишем сочинение на тему «Одиночество»

Одиночество — это очень странное и неоднозначное состояние. С одной стороны, оно вызывает у нас ощущение покинутости и забытости. Нам кажется, что нас никто не любит и не проявляет интереса к нашей судьбе. С другой стороны, одиночество порой может быть желанным, поскольку, только оставшись наедине с собой, мы можем привести в порядок свои мысли.

Вынужденное одиночество всегда сильно давит на человека и часто заставляет его грустить и тосковать. Одинокими мы можем чувствовать себя по разным причинам. Например, от нас на какое-то время уехал близкий друг, мы расстались с любимым человеком или поссорились с родственниками. Иногда чувство одиночества может возникнуть просто потому, что нам никто не звонит и не спрашивает, как дела.

й Язык. Д/з. 24.02.2021

24 ФЕВРАЛЯ, 2022IT’S LILITSU

Найдите в тексте наречия и подчеркните.

1. Лужи сплошь засыпаны листьями. 2. Солдат упал, поднялся и побежал прочь. 3. Для дорогого гостя и ворота настежь. 4. Кони неслись вскачь, не разбирая дороги.

2.Замените данные фразеологизмы наречиями.

Положа руку на сердце-открыта, у чёрта на куличках-далеко, рукой подать-близко, как в аптеке-четка, как баран на новые ворота-с недоумением,, на широкую ногу-щедро, чёрным по белому- понятливо , битый час-долго , бок о бок-рядом, веки вечные-вечно, на вес золота-дорого, душа в душу-мирно, не покладая рук- усердно

3.Восстановите текст. (Вместо пропусков употребите подходящие по значению наречия).

Был полдень, беспощадно палило солнце. На горизонте появилась чёрная туча, которая двигалась медленно с запада на восток. Внезапно подул ветер. Молодая берёзка тревожно затрепетала. Порывистый ветер усиливался. Вдали сверкнула молния, глухо раздался первый удар грома. Спеша укрыться, испуганно заметались птицы.