-Սարգսյան Լաուրա —

La settimana bianca è un termine di uso comune che indica la permanenza in montagn a per un periodo di vacanza di circa sette giorni, nel quale normalmente vengono svolti sport invernali legati alla presenza della neve. Normalmente la settimana bianca inizia in un fine settimana, termina il fine settimana successivo (il sabato o la domenica indifferentemente) e, di norma, non comprende giornate festive infrasettimanali. Gli sport praticati più comunemente durante le settimane bianche sono lo sci alpino, lo sci nordico, lo snowboard, lo sci alpinismo, lo slittino ed il pattinaggio sul ghiaccio; si possono facilmente trovare anche l’ice climbing e l’escursionismo.

UPossono essere considerate meta di settimana bianca tutte le località turistiche invernali che godono di innevamento naturale o artificiale.

La maggior parte delle presenze contate dalle località turistiche invernali nelle giornate feriali sono dovute a questa consuetudine, molto ambita dai praticanti di sport invernali. Per pubblicizzare le strutture ricettive che offrono settimane bianche ed aiutare che vuole organiserhttps://pin.it/5dz1D5L la propria settimana bianca esistono molti portali specializzati e il termine “settimana bianca” and viene molto spesso utilizzato come parola chiave.

Settimana bianca è anche il titolo di una canzone del 2018 del gruppo musicale italianoIl Pagante, che ironizza proprio sui comportamenti tipici delle persone che svolgono questo tipo di vacanza.

Il cappuccino: una buona abitudine italiana
Il cappuccino è una bevanda italiana preparata
con caffè espresso e latte montato a schiuma. Il
cappuccino non si consuma a casa, ma si prende
al bar la mattina, di solito accompagnato da
cornetti o altri prodotti da forno o di pasticceria.
Preparare un cappuccino perfetto può sembrare
facile perché gli ingredienti sono pochi, ma in
realtà non è una cosa semplice. Innanzitutto
occorrono una macchina per caffè espresso, un
bricco, cioè un contenitore in acciaio per il latte, e
infine una tazza di ceramica bianca bassa e larga.
Le quantità di latte e caffè devono essere precise:
125 ml di latte e 25 ml di caffè.
Per ottenere un buon cappuccino italiano il barista deve preparare un perfetto caffè espresso nella
tazza, scaldare con il vapore il latte nel bricco e versare il latte caldo sopra il caffè espresso. È
necessario mettere schiuma e latte caldo in parti uguali. La schiuma inoltre deve essere compatta,
vellutata, senza bolle.
Il nome “cappuccino” deriva dal colore marrone che la bevanda assume quando si mescolano i
due ingredienti: il latte e il caffè. È lo stesso tipico colore del saio1 dei frati cappuccini. La leggenda
racconta che un frate cappuccino ha mescolato per primo latte e caffè.
Negli ultimi anni sono nate le moderne tecniche della latte art e molti baristi sono esperti nel
decorare il cappuccino. Con il bricco del latte il barista fa un disegno sulla schiuma: una foglia, un
fiore, un cuore, una mela, un coniglio o una farfalla.
All’estero il cappuccino è molto conosciuto e amato ed è buono a tutte le ore, ma è spesso molto
diverso dal cappuccino italiano, a iniziare dalle dimensioni del recipiente. Se in Italia la tazza da
200 ml è bassa e larga, all’estero è sempre più diffuso il bicchiere di carta piccolo, medio o grande
fino a 600 ml. Il materiale del recipiente dipende anche dove si beve il cappuccino: in Italia la tazza
di ceramica va bene per il consumo in piedi al banco o seduti al tavolino. Il bicchiere di carta è
pensato invece per portare via il cappuccino, per bere camminando o al lavoro.
In Italia, infine, il cappuccino si beve a colazione, raramente fuori orario e mai durante o dopo i
pasti.

Կապուչինոն որպես լավ իտալական սովորություն

Կապուչինոն պատրաստված իտալական խմիչք է էսպրեսսո սուրճով և փրփրած կաթով:
Կապուչինոն տանը չեն խմում, այլ հիմնականում առավոտյան բարում են խմում, սովորաբար կրուասաններ այլ թխածքի կամ հրուշակեղենի հետ : Լավ կապուչինոն պատրաստելը կարող է թվալ հեշտ է, քանի որ բաղադրիչները քիչ են, բայց իրականում այդքան էլ պարզ չէ: Առաջին հերթին պետք է էքսպրեսոի սրճեփ տարրա որը նախատեսված է կաթի համար: Իսկ վերջում կերամիկաից կարճ և լայն բաժակ: Կաթի և սուրճի քանակը պետք է ճիշտ լինի.
125 մլ կաթ և 25 մլ սուրճ։
Լավ իտալական կապուչինոն ստանալու համար բարիստան պետք է պատրաստի կատարյալ էսպրեսսո որը բաժակը , կաթը գոլորշիով տաքացնի տարայի մեջ և տաք կաթը լցրնի էսպրեսսո սուրճի վրա։ ԵՎ
Հավասար մասերում անհրաժեշտ է ավելացնել փրփուր և տաք կաթ։ Փրփուրը պետք է լինի նաև ոչ շատ ոչ քիչ, առանց փուչիկների:
«Կապուչինո» անվանումը գալիս է շագանակագույն գույնից, որը խմիչքը ստանում է խառնելիս: Երկու բաղադրիչ՝ կաթ և սուրճ։ Դա նույն բնորոշ գույնն է կապուչին վանականների սովորությանը: Լեգենդում ասվում է, որ կապուչին վարդապետն առաջինն է խառնել կաթն ու սուրճը։
Վերջին տարիներին ի հայտ են եկել լատտե արվեստի ժամանակակից տեխնիկա, և շատ բարիստաներ դրա մասնագետներն են օրինակ
զարդարել կապուչինոն։ Բարիստան փրփուրի վրա նկար է անում՝ տերեւ, ա
ծաղիկ, սիրտ, խնձոր, նապաստակ կամ թիթեռ:
Արտերկրում կապուչինոն լավ են մարդիկ ճանաչում և սիրում և լավ է բոլոր ժամերին, բայց հաճախ լավ է տարբերվում է իտալական կապուչինոյից՝ սկսած տարայի չափից։ Եթե ​​Իտալիայում գավաթը տալիս է
200 մլ-ը ցածր և լայն է, արտասահմանում փոքր, միջին կամ մեծ թղթե բաժակը գնալով ավելի տարածված է դառնումմինչև 600 մլ. Տարայի նյութը կախված է նաև նրանից, թե որտեղ են խմում կապուչինոն՝ Իտալիայում՝ բաժակը
կերամիկա լավ է սպառման համար կանգնած վաճառասեղանին կամ նստած սեղանի շուրջ: Թղթե բաժակն է փոխարենը նախատեսված է ձեր կապուչինոն վերցնելու, քայլելիս կամ աշխատավայրում խմելու համար:
Ի վերջո, Իտալիայում կապուչինոն խմում են նախաճաշին, հազվադեպ՝ դրսում և երբեք ոչ ընթացքում կամ հետո
սնունդ.

Siamo tutti colpevoli di quanto accaduto, questo è un dolore comune, ma oggi parlerò di ciò che occorre fare. La società deve mostrare diversi propositi di solidarietà. Innanzitutto è necessario mostrare solidarietà ai paesi vicini e intraprendere un’autodifesa globale.

Il governo deve essere magnanimo e non guardare al passato.

Non voglio incolpare nessuno, qui voglio citare le parole di Paruyr Sevak: “Sono soprattutto un padre”.

Nel 2020 abbiamo aperto le porte del nostro complesso educativo alla popolazione dell’Artsakh e siamo sempre pronti a farlo.

Abbiamo ricevuto i nostri amici dell’Artsakh nei nostri alloggi.

La coesistenza nella regione deve essere una priorità. Abbiamo dato asilo alla popolazione dell’Artsakh, ma devono vivere nelle loro terre. La colpa è di tutti gli Stati.

Dobbiamo tutti sentire che il dolore, il dolore è di tutti, dobbiamo riconciliarci e convivere, questa è una formula che funziona, è molto importante diventare creditori, non avere la psicologia del perdente, accettare la sconfitta.

La nostra salvezza viene da dentro, non dobbiamo permettere una fine così tragica, dobbiamo riprenderci, non c’è altra strada.

Non possiamo trasformare quel percorso in un percorso migratorio.