bossy [‘bɔsɪ] շարունակ կարգադրություններ անող, հրամայող, իշխող fond of giving people orders; domineering considerate [kən’sɪd(ə)rət] ուրիշների նկատմամբ ուշադիր, քաղաքավարի, նրբանկատ careful not to inconvenience or harm others sensitive [‘sen(t)sɪtɪv] դյուրագրգիռ, դյուրազգաց easily offended or upset determined [dɪ’tɜːmɪnd] վճռական, անդրդվելի having made a firm decision and being resolved not to change it bad-tempered [ˌbæd’tempəd] դյուրագրգիռ, դյուրաբորբոք easily annoyed or made angry imaginative [ɪ’mæʤɪnətɪv] հարուստ երևակայության, ստեղծագործ մտքի տեր having or showing creativity or inventiveness sensible [‘sen(t)sɪbl] խելացի, խելամիտ, բանական possessing or displaying prudence շրջահայացություն independent [ˌɪndɪ’pendənt] անկախ free from outside control; not subject to another’s authority insensitive [ɪn’sen(t)sətɪv] անզգա, անտարբեր showing or feeling no concern for others’ feelings ambitious [æm’bɪʃəs] հավակնոտ, փառամոլ, մեծաջան having or showing a strong desire and determination to succeed
Match the adjectives with the people. bossy, considerate, sensitive, determined, bad-tempered, imaginative, sensible, independent, insensitive, ambitious
1. Whatever you do, don’t say anything about her new haircut She hates it and gets really upset when people say anything negative about her. sensitive
2. Everyone says that Tim’s not good enough for the school football team but he says he’s going to prove them all wrong. determined
3. Paul spends a lot of time visiting his elderly aunt, He knows how lonely old people can get. considerate
4. Your son makes up the most amazing stories. He’s got real talent! imaginative
5. I love Jim but he does have a habit of always saying the wrong thing at the wrong time. insensitive
6. Lucy says she’s going to be a big boss before she’s 25. Good luck to her! ambitious
7. My big sister is always telling me what I can and can’t do. Who does she think she is? My mother? bossy
8. Nathan’s always liked doing things on his own. Even as a baby, he would never let me feed him. He always wanted the spoon in his own hands. independent
9. You can leave your kids with Maria. She won’t let them do anything stupid. sensible
10. I can’t ask my dad anything. He just shouts at me every time I open my mouth. bad-tempered
Կարդա պատմվածքը, գրառիր առաջին տպավորությունդ։ Պատմվածքը ինձ հետքրքրեց քանի-որ երեխաները խաղում եին դիակով և զրմացրեց ինձ նրանց հետարքրությունը <<Նրանք ողջ օրը խաղացին ծովափին, ջրահեղձին բազմիցս թաղելով ու վերստին հանելով ավազից>>և թե ինչպես գյուղի բնակիչները չէին վախենում դիակից:
Առանձնացրու հատվածները, որտեղ երևում է այդ երկրի մարդկանց վարքուբարքը։ <<Մինչ հարևան գյուղերում նրանք հարցուփորձ էին անում անհայտ կորածների մասին, կանայք ստանձնեցին ջրահեղձի խնամքը: >>
Ըստ տեքստի բնութագրիր այդ երկրի մարդկանց։ Գյուղում կար քսան փայտաշեն խրճիթ որից կարող ենք ենթադրենք որ ախքատ էին և խղճուլ։
Համեմատիր նրանց մեր երկրի մարդկանց հետ (սովորությունները, վերաբերմունքը միմյանց նկատմամբ, արժեքները և այլն)։ Կարծում եմ , որ մենք և այդ պատմվածքի մարդիկ եթե հանդիպեին իրար կլիներ շատ անհամաձայնություններ և ուղղակի չէինք հասկանա իրար։ Որոից կարող ենք ասել, որ շատ մեծ դեր է կրում ժամանակները և մարդկանց մտածելակերպը աշխարհի մարդու և ինչ-որ մի տեղ իրի նկատմամբ։ Իմ կարծիքով ոչ թէ ժամանկներնեն փոխվում այլ մարդիկ են փոխվում և ժամանակի ընթացքը փոխում։ Եվ կարող ենք այս պատմվածքից ենթադրել որ նաև շատ մեծ դեր է կրում զարգացաց լինելը։
Մեկնաբանիր վերնագիրը. ինչո՞ւ «ամենագեղեցիկ»։ Դե դա կապ ուներ հենց Էսթեբանի հետ, քանի որ պատմվածքում ասվում է <<Եթե այս հիասքանչ տղամարդը ապրեր իրենց գյուղում, նրա տան դռները ամենալայնը կլինեին և ամենաբարձրը կլիներ նրա տան առաստաղը, հատակը՝ ամենաամուրը, նրա մահճակալը ձգված կլիներ երկաթյա ամրաններով, իսկ նրա կինը ամենաերջանիկը կլիներ ողջ գյուղում:>>
Քո կարծիքով ցանկալի՞ «հյուր» էր ջրահեղձը. ինչո՞ւ էր պետք, որ նա մեռած լիներ։ Անգամ մահացած լինելով նա տղամարդկանց համար ցանկալի չէր, քանի որ լինելով մահացած նա մեկ է, գրավել էր կանանց:
Էսսե գրիր մարդկային ցանկությունների և նրան ընձեռված հնարավորությունների հարաբերակցության մասին։
Hello, I’m Laura, today I’ll talk a little about myself. I am a cheerful and light person. I love everything that has something positive in it. I don’t like conflicts, I’m a calm person. I am a teenager and I am happy because it is a very interesting period for me.
Let me talk about my future plans
I have already decided my profession., it is related to art. I want to become a graphic design. It is a profession that gives endless opportunities thanks to which you can change everything in the world . I really like to paint those colors, the world I enter is simply a miracle. I have many big plans related to my profession, which I don’t like to talk about, moreover, I am already working, and the result will be seen in the future.I like sports very much, it probably comes from my genes. I like it when I am busy with training, that way I become more active.I forgot to say that I also love Italy very much. Italy is my dream. I also know very good Italian, I can speak, read and write, also communicate in that language and I am sure that I will go there. Well, as you can see, I am very close to my dream.Well, I already told about myself.
Ես եմ, դու ես, ես ու դու Գիշերում այս դյութական, Մենք մենակ ենք,— ես ու դու Ես էլ դու եմ՝ ես չըկամ…
Չըկան օրերն ահարկու, Չըկա ժամ ու ժամանակ, Ուրվական ենք մենք երկու Միշտ իրար հետ, միշտ մենակ…
Մոռացել ենք անցյալում Տրտունջ, թախիծ ու խավար. — Մի ուրիշ լույս է ցոլում Մեղմ ու անուշ մեզ համար…
Ես եմ, դու ես, ես ու դու Գիշերում այս դյութական, Մենք մենակ ենք — ես ու դու, Ես էլ դու եմ՝ ես չըկամ…
Կենսագրություն
Վահան Տերյան (իսկական անունը՝ Վահան Սուքիասի Տեր-Գրիգորյան)՝ նշանավոր հայ բանաստեղծ ու հասարակական գործիչ։ Ծնվել է 1885թ հունվարի 28-ին Ախալքալաքի Գանձա գյուղում՝ հոգեւորականի ընտանիքում։ 1897թ Տերյանը մեկնում է Թիֆլիս, ուր սովորում էին այդ ժամանակ իր ավագ եղբայրները։ Եղբայրների մոտ ապագա բանաստեղծը սովորում է ռուսերեն ու պատրաստվում ընդունվելու Մոսկվայի Լազարյան ճեմարան։
Քաղաքական գործիչ
Տերյանը համարում էր, որ լեզուն ազգի ոգին է: Նա այլ, շատ ուժեղ զգացմունքներ ուներ իր ազգի, հայրենիքի նկատմամբ, այդ պատճառով էլ մյուսներից ավելի շատ էր զգում հայրենիքի ցավը և ավելի բարդ էր այն տանում: 1918 թվականին Տերյանը գլխավորում էր Մոսկվայից ժամանած բժշկա-սանիտարական խումբը և անձամբ զբաղվում էր փախստականներին տեղավորելու հարցերով, տրամադրում էր նրանց ապրուստի միջոցներ, ստեղծում էր աշխատատեղեր և այլն…
Տերյանի բանաստեղծությունները կարդալով կարելի է մտածել, որ նա թուլասիրտ, կամ թախծոտ մարդ է: Բայց իականում նա կարող էր քաջություն և սառնասրտություն ցուցաբերել այն ժամանակ, երբ դա հարկավոր էր: Խորհրդային կառավարության կողմից իրեն տրամադրված բոլոր գումարները նա օգտագործել էր բացառապես հայերին օգնելու համար և այդ պատճառով նրան մեղադրել էին հայ նացիոնալիստ լինելու մեջ: Եվ ընդհանրապես նա շատ մարդկանց էր օգնում, նաև հովանավորում: 1918 թվականին Տերյանը փրկել է Մոսկվայի հայկական եկեղեցու հարստությունները: Տերյանը Ստալինի հետ թշնամական հարաբերությունների մեջ էր և վերջիվերջո Ստալինը գտնում է Տերյանից ազատվելու տարբերակ: Ստալինը նրան Թուրքեստանով գործուղել էր Պարսկաստան և Թուրքիա: Նա հասկացել էր, որ Տերյանին չի հաջողվի դիմանալ ճանապարհի դժվարություններին, քանի որ իրականում Թուրքեստան տանող ճանապարհը այդ օրերին փակ էր, իսկ վագոնները չէին տաքացվում…
սակայն ծանր հիվանդության պատճառով ստիպված է լինում մնալ Օրենբուրգում, ուր եւ վախճանվում է 1920թ հունվարի 7-ին։
Փաստեր
Վահան Տերյանի համար իր գեղեցիկ բանաստեղծությունները գրելու չափ կարևոր էր գործածելիք թուղթը: Գրելը ինքնին Վ. Տերյանի համար մի սրբազան արարողություն էր, որի առաջին և կարևորագույն մասը թղթի, գրչի և թանաքի ընտրությունն էր: Նյութական համեստ միջոցներով ապրող ուսանող Վ. Տերյանը Մոսկվայում թղթավաճառից թղթավաճառի էր գնում իր փնտրած ընտիր թուղթը գտնելու համար:
Չափազանցություն չի լինի ասել, թե արտաքին ձևին այնքան կարևորություն տվող Տերյանը ավելի շուտ կհրաժարվեր գրել իր բանաստեղծությունները, քան կհամաձայներ այդ բանաստեղծությունները գրի առնել խանութպանի հին հաշվետետրից փրցված և մեկ էջը գրոտված թերթերի վրա…
2. Վահան Տերյանի հայրը մրգերը սայլով էր առնում, թե «լավ է մի անգամ կուշտ ուտել, քան տասն անգամ համը տեսնել»։ Մի անգամ էլ, սովորության համաձայն, երբ սայլով ձմերուկ է առնում, Տերյանը ուրախությունից սկսում է ծիծաղել։ Հայրը ապտակում է, Տերյանի ծիծաղը լացի է փոխվում։ Ապա, համբուրելով, նստեցնում է ձմերուկների կույտի վրա ու սկսում սիրտն առնել ու բացատրել, թե ինչու ապտակեց.- Տե՛ս, էս բոլորն քոնն է, բալաս՛։- Հա՛, հըպը ինչի՞ զարկիր։- Զարկի, որ ուրախությունից սիրտդ չպատռի. շատ ուժով խնդալուց մարդու սիրտը կպատռի։
Մոռանա՜լ, մոռանա՜լ ամեն ինչ, Ամենին մոռանալ. Չըսիրել, չըխորհել, չափս՛ոսալ — Հեռանա՜լ… Այս տանջող, այս ճնշող ցավի մեջ, Գիշերում այս անշող Արդյոք կա՞ իրիկվա մոռացման, Մոռացման ոսկե շող… Մի վայրկյան ամենից հեռանալ, Ամենին մոռանալ.— Խավարում, ցավերում քարանալ Մեն-միայն… Մոռանալ, մոռանալ ամեն ինչ, Ամենին մոռանա՜լ… Չըսիրել, չըտենչալ, չըկանչել, Հեռանալ…
Հետաքրքիր պատմություն
17 համարի տրամվայ: Տերյանի հայացքը սառել էր պատուհանի մոտ մեջքով կանգնած աղջկան: Տերյանը այնքան մոտեցավ աղջկան, որ տրամվայի ամեն մի ցնցումից նրա հյուսքերը դիպչում էին երիտասարդի դեմքին, և նա շոշափելիորեն զգում էր վարսերի բույրն ու փափկությունը: «Հաջորդ կանգառը՝ Հայկական եկեղեցի»,_ լսվեց տոմսավաճառի անկիրք ձայնը: Նրանք երկուսով մտան եկեղեցու բակ: Շուտով պարզվեց, որ աղջիկը հայուհի է, անունը Անթառամ է և գործարանատեր Մնացական Միսկարյանի ավագ դուստրն է, որը Ցարիցինից Մոսկվա էր եկել եղբորն այցելելու: Պարզվեց նաև, որ եղբայրը Տերյանի ուսանողական ընկերն է: Նրանց մեջ անմիջապես ինչ-որ անորսալի, նոր բռնկվող հրդեհի առաջին տարտամ կրակն էր ծնվում: Բայց Անթառամը ընդամենը մի քանի օրով էր Մոսկվա եկել:
«Հենց ուզում էի Անտյային առաջարկություն անել, մեկնեց»,_ գրում է Տերյանը: Անտյա, Անտենկա, սրանից հետո պոետը միայն այսպիսի փաղաքուշ անուններով կկոչի իր Անթառամին։
Հանճառեղ խոսքեր
Իր արժեքն իմացող մարդը երբեք ավելին չի անի, քան ինչին ինքն արժանի է։
Որպեսզի կյանքն ընթանա այնպես, ինչպես ժամացույցը, այն երբեմն պետք է լարել։
Մարդու ամենաթանկարժեք սեփականությունը անկեղծությունն է։
-Սարգսյան Լաուրա - 