Կարդալ Փիրըլ Ս. Բաքի «Սուրբ ծնունդի օրվա առավոտը»:

Հեղինակ՝ Փիրըլ Ս.Բաք

Թարգմանիչ՝ Կ.Տ.Հովհաննիսյան

Նա վեր թռավ քնից միանգամից: Ժամը չորսն էր. դա այն պահն էր, երբ հայրը միշտ արթնացնում էր իրեն`միասին կթելու կովերը: Զարմանալիորեն պահել էր իր մանկության օրերի սովորությունը: Հիսուն տարի անց, երբ հայրն արդեն երեսուն տարի էր չկար, արթնանում էր ճիշտ ժամը չորսին: Նա թեև վարժվել էր շուռումուռ գալուց հետո քնել նորից, բայց այդ օրը Ս. Ծնունդ լինելով՝ աչքին քուն չէր գալիս:
Ի՞նչն էր նրան դրդում արթուն մնալ այդ գիշեր. մտքով ետ գնաց ժամանակի խորքը, մի երևույթ, որն հաճախ էր կրկնվում նորերս: Տասնհինգ տարեկան էր ու դեռևս ապրում էր հոր ագարակում: Սիրում էր հորը, թեև դա չէր ընկալել մինչև Ս. Ծնունդին քանի օր մնացած մի գիշեր, երբ ակամայից ունկնդիր եղավ հոր խոսքերին՝ ուղղված մորը.
– Մերի, չեմ սիրում Ռոբին արթնացնել առավոտը շուտ: Տղան աճում է արագ, պետք ունի քնի ու հանգստի: Պիտի տեսնես, թե որքան խորն է քնում: Երանի կարողանայի գործն անձամբ տնօրինել:
– Ադամ, դու հո չես կարող մենակ ամեն բան անել,- լսեց մոր զրնգուն ձայնը,- հետո, նա արդեն երեխա չէ, ժամանակն է, որ օգնի քեզ:
– Հա,- պատասխանեց հայրը դանդաղելով,- բայց նրան արթնացնելուց նեղվում եմ:
Այս խոսքերը լսելիս, մի ներքին ձայն հուշեց նրան, որ հայրը սիրում է իրեն: Ելնելով հարազատության զգացումից, նա երբևէ չէր մտածել այդ ուղղությամբ: Ոչ հայրը, ոչ էլ մայրը չէին արտահայտում իրենց սերը երեխաների նկատմամբ: Այդպիսի նրբությունների ժամանակ չկար, ագարակի աշխատանքը կլանում էր նրանց ուշքն ու միտքը:
Հիմա, երբ գիտեր՝ հայրը սիրում է իրեն, առավոտյան այլևս չպիտի ժա-մանակ կորցներ կամ ստիպեր հորը կրկին արթնացնելու իրեն: Այդ օրվանից, նա վեր էր կենում, կույրի պես խարխափելով՝ հագնվում. աչքերը փակվում էին, բայց, այնուամենայնիվ, վեր էր կենում:
Եվ, տասնհինգ տարեկան հասակում, երբ Ս. Ծնունդին նախորդող օրվա երեկոյան պառկեց քնելու, սկսեց մտածել վաղվա տոնական օրվա մասին: Չունևոր լինելով՝ նրանց ողջ ուրախությունը իրենց ձեռքով բուծած հնդկահավն ու մոր պատրաստած աղած մսով կարկանդակն էր: Քույրերը ձեռագործ նվերներ էին պատրաստում, իսկ հայրն ու մայրը գնում էին պետքական իրեր. գուցե, ոչ միայն գործի հագուստ, այլ երբեմն՝ նաև գրքեր: Ինքն էլ տնտեսում և յուրաքանչյուրի համար գնում էր նման բաներ: Իսկ այս անգամ ցանկանում էր հոր համար ավելի մեծ նվեր անել: Տաս-սենտանոց իրերի խանութից արդեն գնել էր մի փողկապ և մինչև անկողին մտնելը դա համարում էր բավական հարմար մի նվեր:
-Հայրի’կ,- հարցրել էր մի անգամ, երբ փոքր էր,- ի՞նչ է մսուրը:
-Դա հենց գոմն է,- պատասխանել էր հայրը,- ինչպիսին մերն է:
Ուրեմն Քրիստոսը ծնվել էր գոմում, և գոմ էին եկել մոգերը…
Մտքերը նրան հանգիստ չէին տալիս: Իսկ ինչո՞ւ ինքն էլ, հենց գոմում, անակնկալ չմատուցի հորը՝ նվերի անվան տակ: Նա կարող է արթնանալ ժամը չորսից շուտ, ծածուկ գնալ գոմ ու սկսել կիթը: Ամեն ինչ կանի մենակ, կկթի, կմաքրի, և երբ հայրը գնա աշխատելու կտեսնի եղածն ու կանրադառնա, թե ում ձեռքի գործն է: Հայացքն հառած աստղերին, նա մտքում ծիծաղեց յուրովի: Այդպես էլ կանի՝ անաղմուկ:
Երևի թէ քսան անգամ բացեց աչքերը, վառեց լուցկին ու նայեց իր հնա-ցած ժամացույցին՝ կես գիշեր, մեկն անց կես, երկու: Վերջապես քառորդ ժամ մնացած երեքին՝ վեր կացավ ու հագնվեց: Անձայն ցած իջավ փայտե սան-դուղքներով ու կամացուկ դուրս սպրդեց տնից: Կովերն նայում էին իրեն քնատ ու զարմացած աչքերով: Նրանց համար էլ, դեռ շուտ էր:
Ինքը երբեք մենակ չէր կթել կովերին, սակայն դա այնքան էլ խրթին չէր թվում հիմա, որովհետև անվերջ մտածում էր հորը անանկնկալ մատուցելու մասին: Ամեն օրվա պես, հայրը կարթնացնի իրեն և, մինչև ինքը շորերը հագնի, կգնա գոմ նախապատրաստելու աշխատանքը՝ կբացի դուռն ու կմոտենա վերցնելու երկու դատարկ թիթեղե մեծ կաթնամանները: Բայց դրանք արդեն լցված կլինեն կաթով ու դրված կաթնատանը:
– Էս ի՞նչ է, գրողը տանի,- կբացականչի հայրը զարմացած:
Նա ժպտաց ու շարունակեց կթել եռանդով. կաթը երկու շիթառատ հոսքով լցվում էր դույլի մեջ փրափրալից ու բուրումնավետ:
Կթելու նախկին դժվար գործողությունը կատարվում էր շատ ավելի դյուրին: Դա, այժմ, իր մեջ պարունակում էր ավելի մեծ խորհուրդ. դա նվեր էր իրեն սիրող հոր համար: Չհասկացավ, թե ինչպես ավարտեց աշխատանքը: Երկու կաթի ամանները լցված էին բերնեբերան: Խնամքով ծածկեց ամանները, փակեց կաթնատան դուռն ու չմոռացավ գցել սողնակը:
Վերադառնալով իր սենեակը, նա հազիվ հասցրեց մթության մեջ հանվել ու նետվել անկողնու մեջ. արդեն լսվում էր հոր վեր կենալու աղմուկը: Վերմակը քաշեց գլխին, որպեսզի խլացնի իր արագ շնչառության ձայնը: Դուռը բացվեց.
– Ռոբ,- կանչեց հայրը,- ստիպված ենք վեր կենալ, որդիս, նույնիսկ Ս. Ծնունդի օրը:
– Շատ լավ,- ասաց ինքը քնկոտ:
Դուռը փակվեց: Պառկած ծիծաղում էր ինքն իրեն. մի քանի րոպեից հայրը կիմանար ամեն բան: Սիրտը հուզմունքից պատրաստ էր դուրս թռչել մարմ-նից: Րոպեներն անցնում էին դանդաղ՝ տաս, տասնհինգ, չգիտեր ինչքան, երբ լսվեց հոր քայլերի ձայնը: Դուռը բացվեց. ինքը դեռ պառկած էր:
– Ռո’բ…
– Այո, հայրի’կ…
Հայրը ծիծաղում էր տարօրինակ ծիծաղով.
– Լավ ես հիմարացրել ինձ, չէ՞,- հայրը մոտեցավ անկողնուն ու գորո-վալից քաշեց վերմակը:
– Դա Ս. Ծնունդի առթիվ էր, հայրիկ:
Մթության մեջ, գտավ հորն ու սեղմեց գրկին: Զգաց, թե ինչպես հոր բազուկները փաթաթվում են իր մեջքին: Նրանք չէին տեսնում իրար դեմքերը:
– Շնորհակալ եմ, տղաս, դեռ ռչ ոք նման լավ գործ չէր կատարել…
– Օ՜, հայրիկ, ուզում եմ իմանաս, որ ես լավ տղա եմ… Նա խոսք չէր գտնում արտահայտելու իր բուռն զգացումները:
Կրկին վեր կացավ անկողնուց ու հագնվեց: Հետո երկուսով գնացին բե-րելու տոնածառը: Ա՜խ, ինչպիսի Ս. Ծնունդ… Քիչ էր մնացել, բերկրանքից ու հպարտությունից սիրտը նորից դուրս թռչեր, երբ հայրը մորն ու երեխաներին նկարագրեց Ռոբի արածը.
– Սա երբևէ ստացած Ս. Ծնունդի իմ ամենամեծ նվերն է,- ասաց հայրը հուզված,- ես դա կհիշեմ, տղա’ս, ամեն Ս. Ծնունդի առավոտյան, քանի դեռ կամ:
Նրանք դա մտաբերում էին միասին, մինչև հոր մահը: Հիմա իր մենու-թյան մեջ հիշում էր, թե ինչպես Ս. Ծնունդի այդ օրհնյալ լուսաբացին, ինքը մենակ, կովերի հետ գոմում, իր նվերն էր պատրաստում ճշմարիտ սիրո համար:
Իսկ այս առավոտյան, նա ցանկանում էր մի կարտ գրել կնոջը և նշել, թե ինչքան շատ է սիրում նրան: Չէր հիշում վերջին անգամ երբ էր խոստովանել իր սերը, թեև սիրում էր նրան այնքան առանձնահատուկ և զորեղ, որ դա չէր զգացել նույնիսկ երիտասարդ օրերին: Կինն էլ իրեն էր սիրում և ինքը երջանիկ էր դրանով: Կյանքի ամենամեծ հաճույքը սիրելու ունակությունն է: Իսկ սերը դեռ վառ էր իր հոգում ու սրտում:
Նա համոզված էր՝ սիրո զգացմունքն իր մեջ պահպանվել էր շնորհիվ այն բանի, որ տարիներ առաջ ընկալել էր հոր սերն իր նկատմամբ: Այդպէս է՝ սերն է ծնունդ տալիս սիրույն: Նա կարող էր նվեր տալ նորից ու նորից: Այս առավոտ, Ս. Ծնունդի այս բարեբաստիկ լուսաբացին, նույնը կանի իր պաշտելի կնոջ համար: Դա կլինի նամակի ձևով, որպեսզի կարդացվի ու մնա հավիտյան… Նա մոտեցավ գրասեղանին ու սկսեց իր սիրո նամակը ուղղված կնոջը.
«Իմ թանկագին սեր…»:

Առաջադրանքներ.

• Բնութագրիր Ռոբի ընտանիքի անդամներին՝ հորը, մորը, տղային՝ մեջբերումներ անելով տեքստից:

Ինձ շատ դուր եկան Ռոբի տան անդամնները յուրովի: Ճիշտ է նրանք ապրում էին գյուղի կյանքով, բայց նրանք այդ ամենից չէին հուսահատվում և վհատվում: Ինձ դուր եկավ նրանց առաջադիմությունը իրենց աշխատանքի հանդեպ նրանք առանձ մի վարկյան մտածելու քրտնաջան աշխատում էին: Նրանք Ռոբին գրեթե չէին հասցնում ժամանակ տրամադրեին բայց նրաք շատ -շատ էին սիրում Ռոբին: Նրանք հպարտանում էին Ռոբով և համարում էին իրենց ամենակարևոր մարդը: Ես կարդալուց զգացի որ ամենի մի տան անդամ լրացնում էր մյուսին իր արարքներով: Ինձ շատ դուր եկավ Ռոբի ընտանիքը:

• Արտահայտիր վերաբերմունքդ մոր և հոր զրույցի վերբերյալ՝ Ռոբի աշխատելու մասին:

Իմ կարծիքով շատ օգտակար զրույց ունեցան Ռոբի ծնողնները: Հայրը շատ էր ցանկանոմ, որ Ռոբը իր հետ գա բայց, նա տեսնում էր որ Ռոբը 15 տարեկանում այդպիսի դաժան գործ էր անում Ռոբին խղճում եր: Նրանք շատ էին ուզում Ռոբը պատաստղանատու և պարտաճանաչ երեխա մեծանա: Այդ ամենի հիմքը դնում էր իր հայրիկը փոքրուց : Իմ կարծիքով Ռոբի մայրիկը ոզում էր Ռոբը իր չափահաս տարիքից սովորի շատ աշխատասեր լինել և դա շատ մեծ ազդեցուցյուն էր ունեցել Ռոբի կյանքում:Նա այնքան աշխատասեր էր, որ նա արդեն սիրով ու եռանդով էր անում իր գործը հատկապես երբ նա օգնում էր հայրիկին:

Կարո՞ղ ես բացատրել՝ ինչու՞ Ռոբն այդպես փորձեց նվեր մատուցել:

Նա տեսնւոմ էր ինչպիսի գործ էր տանում իր հայրիկը և ուզում էր Սուր ծնդյան նվեր մատուցեր և նա շատ էր ուզւոմ տեսնել հոր ուրախ և հպարտ ժպիտը: Ամենկարևորը նա այդպիսի նվեր անելուց շատ հաճույք ստացավ նա տեսավ թե ւնց է իր հայրը հպառտանում և Ռոբը ամենալավ պատասխանը ստացավ իր հայրիկից; Ես երբեք չեմ մոռանա այս նվեր…

Ամանորյա իրական նվեր — ստեղծագործական աշխատանք:

Իմ ամանորյա նվերը:

Ես շատ եմ սպասում <Ամանորին>: Ես <Ամանորի> գիշերը ինչ, որ խորհրդավոր հրաշք եմ զգում երբ, որ զարկում է տասներկուսը ես ստանում եմ իմ նվերները, բայց դրանք ես չեմ համարում ինձ նվեր: Ես իրական նվերը համարում եմ երբ, որ ես իմ ամբողջ տարվա լավ օրերը անցկացնում եմ ինձ շրջապատող մարդկանց հետ: Ես նույնիսկ Ամանորի գիշերը անցկացնում եմ իմ ընտանիքի հետ և ինձ համար դա տարին սկսելու նոր էտապ է: Ես շատ եմ ուզում այս տարի Հայաստանի նվերը լինի ամենակարևորը խաղաղություն: Ուզում եմ վերանան պատերազմնները: Ես հույս ունեմ, որ մենք մեր կորցրած տարացքները, ոչ այս տարի այլ մի քանի տարի հետո հետ կբերենք: Ես ուզում եմ իմ նվերը այնպիսի նվեր լինի, որ ամբողջ ազգին օգնի: Խաղաղությունը դա շատ կոգնի ժողովրդին անհոգ ապրել մեր խորհրդավոր Հայրենիքում: Բարությունը դա կոգնի ժողովրդին, որ հարգեն միմյանց: Եվ ամենակարևորը վերանան հիվանդություն հասկացությունը: Նույնիսկ հիմա ամենասովրական վիրուսից զարգացաց Կորոնավիրուսը թվում ըդամենը գրիպ, բայց այն կարող է խլել մարդու կյաքը: Ինչպես մի փոքր երկաթի կտոր որը անվանում են <փանփուշտ> որը խլում է հերոսնների կյանքներ: