Буддийская притча

Один буддийский наставник путешествовал со своими учениками и услышал однажды, как они спорят, кто из них лучше.

— Я занимаюсь медитацией уже пятнадцать лет, — сказал один.

— Я творю добрые дела с тех пор, как покинул отчий дом, — сказал другой.

— Я неизменно следую наставлениям Будды, — сказал третий.

В полдень они остановились под яблоней передохнуть. Ветви её, отягощённые спелыми яблоками, склонялись почти до самой земли.

Тогда заговорил наставник: — Когда дерево щедро плодоносит, ветви его склоняются низко-низко. Истинному мудрецу присуще смирение. Когда же дерево бесплодно, ветви его вздымаются высокомерно и спесиво. И глупец всегда почитает себя лучше ближнего своего.

Բուդդայական առակ

Մի բուդայական ուսուցիչ շրջեց իր ուսանողների հետ և լսեց մի անգամ ինչպես են նրանք որոշում թե ով է ավելի լավը։

Ես տասնհինգ տարի է մեդիտացիա եմ անում»,- ասաց մեկը:

«Ես լավ գործեր եմ անում այն ​​ժամանակվանից, երբ հեռացել եմ իմ հայրական տնից»,- ասաց մեկ ուրիշը։

«Ես միշտ հետևում եմ Բուդդայի հրահանգներին», — ասաց երրորդը:

Կեսօրին նրանք կանգ առան խնձորենու տակ՝ հանգստանալու։ Ճյուղերը նրա ՝ լի էին հասած խնձորներով, թեքվել էին համարյա գետնին։

Այդ ժամանակ խոսեց ուսուցիչը -։ Երբ ծառը առատորեն հասնում է, նրա ճյուղերը թեքվում են ցածր-ցածր: Իրականում իմաստունը բնորոշ է խոնարհությանը: Բայց երբ ծառը ամուր է, նրա ճյուղերը բարձրանում են բարձր ու հպարտ: Իսկ հիմարն իրեն միշտ ավելի լավ է համարում, քան մերձավորը։